Robots doen hun intrede in de zorg, bijvoorbeeld voor revalidatie, maar ook voor het monitoren van het gedrag van ouderen. Het idee daarvan is dat ze de ouderen behoeden voor het maken van fouten en dat ze de ouderen stimuleren om in beweging te blijven. Een voorbeeld van zo’n robot is Tessa, een Nederlands product van Tinybots, te zien in de iZi ervaarwoning in Den Haag. Tessa let op of de bewoner van het appartement waar ze geïnstalleerd is wel voldoende buiten komt en stelt van tijd tot tijd voor om eens boodschappen te gaan doen.

In dit project onderzoeken we op welke wijze Tessa een actieve rol kan aannemen in het sociale netwerk van de oudere. In plaats van de oudere te motiveren naar buiten te gaan (en Tessa kan niet mee!), zou zij ook een afspraak met vrienden van de oudere kunnen voorstellen, of een belrondje maken om te zien wie mee wil.
 
Dit onderzoek gaat in op veel vragen die zo’n sociale robot oproept: Hoe autonoom mag zij zijn? Wat mag ze aan het sociale netwerk vertellen? En zijn daar gradaties in, met meer vertrouwen voor hechte vrienden? Op welke manier kan Tessa communiceren met zo’n sociaal netwerk? In ons onderzoek maken we de eerste stappen om antwoorden te vinden op deze vragen, door te exploreren met nieuwe ontwerpen voor de interacties tussen Tessa en haar oudere vriend.

Voor de Gemeente Den Haag is het welzijn van ouderen belangrijk. Daarom heeft de gemeente de iZi ervaarwoning ingericht, een demo-woning vol interactieve technologie die ouderen helpen om langer zelfstandig te kunnen blijven.

Ouderen kunnen daar kennismaken met bijvoorbeeld een digitale deurspion, een kookbeveiliger die het gas kan afsluiten als de rookmelder afgaat en een nachtlampje met bewegingssensor voor als je ‘s nachts moet plassen. Voor mensen die vergeetachtig zijn is er de kleine pratende robot Tessa die dagelijkse herinneringen en suggesties geeft en persoonlijke muziek speelt.

Ouderen ervaren de functionaliteit van deze technologieën nog niet altijd als optimaal. Zo is er vaak een gebrek aan face to face contact met de zorgverlener, matige usability en inbreuk op de privacy. De oudere weet meestal wel dat hij gemonitord wordt maar heeft geen idee wat er met de verzamelde data gebeurt. Daardoor ontstaat er weinig vertrouwen in zo’n systeem en blijven er kansen onbenut voor een betekenisvolle interactie. Lees verder “Ouderen en technologie in de iZi ervaarwoning” →

Sociaal ondernemerschap gaat over het ontwikkelen en aanbieden van oplossingen voor sociale, culturele en milieugerelateerde issues. In dit project gaan we op zoek naar de mogelijkheden om dit type ondernemerschap te ondersteunen.

Sociaal ondernemers zijn vaak non-profit of anderszins gericht op het genereren van een positieve bijdrage aan de maatschappij en hebben dus behoefte aan een nieuw soort maatlat om hun succes te meten. Sociaal ondernemerschap wordt vaak geassocieerd met vrijwilligerswerk in bijvoorbeeld armoedeverlichting, gezondheidszorg en gemeenschapswerk. Lees verder “Ondersteuning voor sociaal ondernemerschap” →

In de hedendaagse stad speelt ‘smart’ technologie een steeds belangrijkere rol. Interactieve technologie biedt ook ouderen de kans om meer controle te houden over hun leven, langer zelfstandig te wonen en met een betere kwaliteit van leven. Ouderen hebben echter vaak moeite om nieuwe technologie in hun dagelijks leven te integreren. Een aspect daarbij is dat het vaak moeilijk voor hen is om de technologie te leren gebruiken, door een discrepantie tussen hun mentale model en de technologie. Ook weten ze vaak niet hoe te handelen als ze zich iets niet herinneren of als er iets mis gaat.

Technische support, vaak via telefoon, is meestal geen adequate oplossing, met instructies die nog te technisch zijn. Kinderen en familie helpen vaak, maar zijn ook niet altijd beschikbaar en maken de ouderen afhankelijk. De vraag in dit onderzoek is: hoe kunnen we een dienst of systeem ontwerpen dat ouderen kan helpen met technische problemen, zodanig dat de dienst of het systeem zelf bruikbaar is en matcht met het mentale model van de oudere? Een tweede vraag: kan de omgeving van de ouderen, de kennissenkring of buurt, een rol spelen in zo’n dienstverlening?